Dua

Dua edenin, ‘Rabbim’ demesi, Allah’ın ‘efendim’ demesinin ta kendisidir.

Birisi her gece kalkıp Allah’ı anıyor, O’na dua ediyordu..

 Şeytan ona dedi:

 - Ey Allah’ı çok anan kişi, bütün gece Allah deyip çağırmana karşılık seni  buyur eden var mı?..

Sana bir tek cevap bile gelmiyor, daha ne zamana kadar dua  edeceksin?..

 Adamın gönlü kırıldı, başını yere koydu ve uyudu.

 Rüyasında ona söyle dendi:   

 - Kendine gel uyan! Niye duayı, zikri bıraktın?.. Neden usandın?..  

 Adam:

 - Buyur diye bir cevap gelmiyor ki, kapıdan kovulmaktan korkuyorum dedi.

 Bunun üzerine dendi ki ona:

 - Senin Allah demen, O’nun buyur demesi sayesindedir.. Senin yalvarışın,

 Allah’ın senin ruhuna haber uçurmasındandır.. Senin çabaların, çareler araman, Allah’ın seni kendine yaklaştırması, ayaklarındaki  bağları çözmesindendir.. Senin korkun, sevgin, ümidin Allah’ın lutfunun kemendidir.. Senin her Yarabbi demenin altında, Allah’ın buyur demesi vardır.. Gafilin, cahilin canı, bu duadan uzaktır.. Çünkü Yarabbi  demeye izin yok ona.. Ağzında da kilit var, dilinde de.. Zarara uğradığı zaman, ağlayıp, sızlamasın diye  Allah ona dert, ağrı, sızı, gam, keder vermedi.. Bununla anla ki, Allah’a dua etmeni, O’nu çağırmanı  sağlayan dert, Dünya saltanatından daha iyidir.. Dertsiz dua soğuktur.

Dertliyken yapılan dua gönülden kopar..

 Mesnevi 3:22